Aktualności branżowe

Bardzo ciekawą propozycją dla rzeźbiarzy jest zaproszenie do udziału w sympozjum rzeźbiarskim Tuwaiq, które odbędzie się w dniach 14 stycznia do 8 lutego 2024 roku w Rijadzie, stolicy Arabii Saudyjskiej. Jeszcze do 31 sierpnia 2023 r. rzeźbiarze z całego świata mogą zgłaszać swój udział w tym wydarzeniu.

Wybrani artyści będą tworzyć swoje prace w granicie z Arabii Saudyjskiej – będą to wielkoformatowe rzeźby powstające w przestrzeni publicznej. Temat sympozjum w tej edycji to „Wymiary ruchu”. Do udziału zostanie zakwalifikowanych 30 artystów.

Sympozja w Rijadzie miały początek w 2019 roku i do tej pory brało w nich udział 90 artystów z całego świata. Sympozja są częścią inicjatywy publicznej „Riyadh Art”, której celem jest przekształcenie miasta w galerię bez murów. W ramach tej inicjatywy ponad 1000 dzieł sztuki zostanie wystawione w całym mieście: w dzielnicach, parkach i przestrzeniach publicznych. Wizją Królestwa Arabii Saudyjskiej jest podniesienie statusu Rijadu na świecie, jako wiodącego miasta pod względem zrównoważonego rozwoju i jakości życia już w 2030 roku.

„Uczestniczący artyści zostaną zaproszeni do pobytu w Rijadzie przez cały okres tworzenia, zapewniając im materiały, narzędzia i pomocników. Oprócz honorarium dla artysty, zapewnione jest pokrycie wszystkich wydatków, w tym zakwaterowania i lotów powrotnych dla artystów zagranicznych” – głosi zaproszenie na stronie organizatora.

Aby zakwalifikować się na sympozjum należy złożyć aplikację na stronie:
https://riyadhart.sa/en/opencall/tuwaiq-sculpture-2024-open-call/

W historii sympozjów w Rijadzie był już polski akcent. W 2021 roku do finałowej 20 została zakwalifikowana polska artystka Anna Rasińska, z którą wywiad wkrótce ukaże się na łamach Kuriera Kamieniarskiego.

W maju 2023 r. Komisja Europejska i Europejska Organizacja ds. Oceny Technicznej (EOTA) oficjalnie przyjęły nowy Europejski Dokument Oceny (EAD), który definiuje nową kategorię produktów, znaną jako Kamień Spiekany (Sintered Stone).

Definicja tej nowej kategorii materiałów jest następująca:
„Produkt przemysłowy utworzony z mokrej mieszanki minerałów, który nie wykorzystuje żywicy ani cementu. Materiał jest formowany na zimno przez wibroprasowanie próżniowe i zestala się, po wyschnięciu, przez spiekanie w temperaturach od 1100 do 1200°C. Proces produkcji jest odwracalny. Materiał może być stosowany w architekturze i projektowaniu do różnych zastosowań wewnętrznych lub zewnętrznych i może być instalowany za pomocą klejów, klejenia strukturalnego lub mocowań mechanicznych”.

Zgodnie z tą definicją kamień spiekany jest ekologiczny, wytwarzany bez użycia substancji ropopochodnych i, jak określono w EAD, jest wynikiem odwracalnego procesu, który pod koniec okresu użytkowania umożliwia powrót materiału do stanu początkowego i może być ponownie wykorzystany.

Dokument EAD 090142-00-0404, do którego wkrótce zostanie zamieszczone odniesienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, zawiera wykaz głównych cech i określa metody badań niezbędne do sprawdzenia właściwości tego materiału. Znaczący postęp, który rzuca światło na odmienną specyfikę kategorii produktów z kamienia spiekanego i ceramiki, aby uniknąć nakładania się, pomieszania i niewłaściwego stosowania terminów. Ponadto od teraz powierzchnie spełniające wymagania nowego EAD będą mogły nosić oznakowanie CE i jeszcze łatwiej krążyć w granicach Wspólnoty Europejskiej.

Konglomeraty, które i u nas stały się bardzo popularne, według badań przeprowadzonych w USA mogą być niebezpieczne dla pracowników, którzy zajmują się ich obróbką.

Naukowcy z UCSF i UCLA współpracowali z Kalifornijskim Laboratorium Pracy UCSF i Kalifornijskim Departamentem Zdrowia Publicznego. W czasie badań nad powodami wystąpienia krzemicy płuc u 52 kalifornijskich pracowników kamieniarskich, stwierdzono, że prawdopodobną przyczyną choroby było wykonywanie przez nich prac wkonglomeratach.
Krzemica jest spowodowana wdychaniem bardzo małych cząstek krzemionki. Objawy krzemicy obejmują uporczywy kaszel, duszność, zmęczenie, utratę wagi i zwłóknienie płuc.

Pierwszy przypadek krzemicy, powiązany ze sztucznym kamieniem, w USA został zidentyfikowany w Teksasie w 2015 roku.
Blaty kwarcowe zawierają ponad trzykrotnie więcej krzemionki niż materiały naturalne, takie jak granit czy marmur, a wpływ wytwarzania blatów kwarcowych na zdrowie stał się widoczny wkrótce po ich wejściu na rynek.
W związku wynikami badań Kalifornijski Wydział Bezpieczeństwa i Higieny Pracy rozpoczął opracowywanie przepisów dotyczących produkcji i stosowania produktów kwarcowych.
Sprawa bezpieczeństwa w obróbce konglomeratów znalazła się też na wokandzie sądowej w Hiszpanii, bowiem trafił tam pozew 5 pracowników, którzy zaznali, że nie zostali odpowiednio ostrzeżeni o ryzyku związanym z działaniem pyłu krzemionkowego powstającego przy cięciu i polerowaniu płyt z konglomeratów.

Właściciel Cosentino w wyniku ugody zapłacił pracownikom 1,1 miliona euro oraz został skazany na karę 6 miesięcy więzienia w zawieszeniu. Cosentino natychmiast wydało oświadczenie, w którym stwierdziło, że przyznało się do odpowiedzialności za dostarczenie niewystarczających informacji technicznych dotyczących tylko pięciu pracowników w określonym warsztacie, a orzeczenie sądu „nie może być uogólniane na żadne przeszłe ani przyszłe postępowania”.

W oświadczeniu napisano również, że „obowiązkiem zakładów produkcyjnych jest zapewnienie bezpieczeństwa swoim pracownikom poprzez odpowiednie wdrożenie i egzekwowanie środków bezpieczeństwa”, oraz że „w kontekście, w którym istotne fakty sprawy dotyczą sytuacji sprzed ponad 15 lat, kiedy obowiązujące przepisy były nieprecyzyjne, a nauka o zapobieganiu ryzyku zawodowemu nie ewoluowała jeszcze do dzisiejszych standardów”.

Właściciel Cosentino został skazany na karę więzienia w zawieszeniu za niedostateczne ostrzeżenie o ryzyku związanym z przetwarzaniem Silestone
Reuters podaje, że właściciel Cosentino znowu stanie przed sądem w podobnej sprawie.

Źródło: Reuters

Zakończeniem 9 Biennale Rzeźby w Granicie w Strzegomiu była niedzielna konferencja „Peryferia Rzeźby”, która odbyła się w Strzegomskim Centrum Kultury.

Konferencja poświęcona była działaniom rzeźbiarskim i kulturalnym poza tradycyjnym ośrodkami kultury, zarówno w historii jak i współcześnie.
Konferencję wzbogaciły występy ukraińskie pieśniarki i gitarzysty klasycznego.

Swoje wystąpienia przygotowali:
Prof. Christos Mandzios – „Wobec Centrum”
Wystąpienie poświęcone było przemyśleniom na temat twórczości realizowanej na peryferiach, tworzącej inne dzieła różne w swojej istocie od tego, co narzuca linia realizowana w centrach kulturowych. W tych miejscach mieszają się różne poglądy i w efekcie powstają dzieła często unikatowe.

Dr hab. Maciej Aleksandrowicz – „Rzeźba wszędzie?” Rzeźba w przestrzeni publiczne dla Niepodległej, inwestycyjny Program Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
„Rzeźba w przestrzeni publicznej dla Niepodległej” to pierwszy w Polsce program z dotacjami na rzecz realizacji inwestycji w formy rzeźbiarskie w przestrzeni publicznej.
Program adresowany jest do samorządowych instytucji kultury niebędących współprowadzonymi przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz do jednostek samorządu terytorialnego, w których są komórki zajmujące się opieką konserwatorską nad zabytkami lub przestrzenią publiczną.
Celem programu jest również wypracowanie dobrych praktyk wyboru dzieł, które znajdą się w przestrzeni publicznej.
Dr Marcin Nosko – „Duma peryferii”
Zaprezentował zdjęcia prac, jakie powstały w latach 50tych do siedemdziesiątych podczas sympozjów europejskich w różnych miejscach odległych od tradycyjnych miejsc powstawania dzieł.
Dr Tomasz Mikołajczak – „Rzeźba w Strzegomiu – miedzy Wiedniem, Legnicą a Wrocławiem”
W wykładzie przedstawiono historię rzeźb w rejonie Strzegomia, który nigdy nie należał do centrów działań artystycznych. Mimo to już w średniowieczu powstawały rzeźby. I powstawały przez kolejne wieki. Zaprezentowano konkretne przykłady.
Prof. Robert Kaja – „Kultywacja, Kultura, Sztuka – „Działania artystyczne Grupy Lucim 111 w Polsce i Radosława Gryty w Finlandii. Sztuka współczesna wobec archetypów tradycji wiejskiej i pierwowzorów kultury ludowej”
Wykład został poświęcony grupy artystycznej Lucim 111. Wieś Lucim znajduje się pomiędzy Bydgoszczą i Tucholą i liczy kilkuset mieszkańców. Mimo to powstała tam w 1977 roku aktywna grupa artystyczna, której założyciele Bogdan Chmielewski, Wiesław Smużny i Witold Chmielewski postanowili wejść w przestrzeń kulturową, jaką tworzyła ta miejscowość.
Ich działalność trwa do dzisiaj.
Podobnie Jarosław Gryty ze środowiska krakowskiego studiując również w Finlandii poświęcił się działaniom artystycznym w małych miejscowościach fińskich.
Dr hab. Robert Buček, mgr Jitka Králová – „Badania terenowe alternatywna ekspozycja w przestrzeni publicznej”
Jitka Kralowa opowiadała o szkole artystycznej w Czechach, w której prowadzono działania alternatywnej ekspozycji sztuki poza tradycyjnymi ośrodkami sztuki.

W konferencji udział wzięło wiele osób, którzy z zainteresowaniem wysłuchali wykładów. Nie zabrakło dyskusji w kuluarach w przerwie i po zakończeniu konferencji.

Na zakończenie zaproszono wszystkich na kolejne biennale za dwa lata.

>>

Ciepłe miesiące

Kilka dni temu dostałem mejla od dystrybutora odzieży BHP i reklamowej. Zwykła wiadomość marketingowa wysyłana masowo, nic nadzwyczajnego. Może z jednym szczegółem: dystrybutor obniża ceny. W ślad za kilkunastoprocentowymi obniżkami cen u dostawców oraz zniżką kursu walut deklaruje również niższe ceny dla produktów dostarczanych przez siebie na polski rynek. To chyba dobry prognostyk na przyszłość, nieprawdaż? Może i kamieniarstwo doczeka się zniżek cen?

W tym numerze Kuriera Kamieniarskiego ponownie przypominamy o Deklaracji Właściwości Użytkowych – dokumencie niezbędnym przy każdej dostawie elementów kamiennych na dowolną budowę na terenie Unii Europejskiej. W tekście na stronie 40 Michał Firlej rozprawia się w głównymi mitami nadal pokutującymi wśród kamieniarzy. Warto przeczytać, bo w tym przypadku niewiedza bywa kosztowna.

Coraz częściej w kamieniarskich rozmowach pojawia się temat sporów. A to z klientem, a to z dostawcą, a to z podwykonawcą. Coraz częściej każdy z nas zaczyna mieć do czynienia ze sprawami, które kończą się w sądach. Czy jest inny sposób? Na to pytanie będziemy odpowiadać w cyklu artykułów dotyczących mediacji jako alternatywnych metod rozwiązywania sporów. Pierwszy artykuł na stronie 58 tego numeru.

Jak zwykle w ciepłych miesiącach, odbywa się coraz więcej spotkań. Powodów (lub pretekstów) jest wiele. W ostatnim czasie miały też miejsce spotkania naszych organizacji branżowych – Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Producentów Wyrobów z Kamienia oraz Polskiego Związku Kamieniarstwa. Cieszy, że kamieniarze chcą się spotykać i działać wspólnie dla rozwoju naszej branży oraz rozmawiać o rozwiązywaniu problemów. Relacje z tych spotkań w tym numerze Kuriera.

Nie zapominajmy o wypoczynku! Lato wszak kojarzy się z urlopem. Każdemu z nas jest potrzebna chwila wytchnienia. Mówi się, że dobry urlop jest w tedy, g dy z aczynamy tęsknić z a p owrotem. Takiego wypoczynku wszystkim życzę!

Paweł Szambelan
szambelan(a)kurierkamieniarski.pl

Spis treści:

Zlepieniec Zygmuntowski
Rozmowa przy kawie z Tomaszem Staniszewskim
Z dłuta wzięte cz.3
Deklaracja Właściwości Użytkowych - Fakty i mity
Zjazd OSPWzK – porozmawiajmy o  problemach branży
Rekordowy Zjazd PZK
Forniry kamienne
Prawidłowe użytkowanie liny diamentowej do cięcia cz.2
Aszchabad marmurowe miasto
Czy wszystkie spory muszą być rozstrzygane przez sądy?
W związku z... Ósmy rok
TIA cz.18 Jest nowe otwarcie – jest przełom!
Ogłoszenia drobne
Puzzle
Czas na cienkie kryształy

~~~~

Kurier Kamieniarski jest dostępny on-line na naszej stronie lub na Issuu.com.